Rufina Ludwiczak

Farmaceutka, chemiczka, wykładowczyni, posłanka na Sejm PRL.

Urodziła się w 1906 roku w Poznaniu. Od 1913 uczęszczała do szkoły żeńskiej Mathilde Wegner, a edukację uzupełniała na nieformalnych zajęciach, gdzie uczyła się religii, języka polskiego. Należała do tajnej drużyny harcerskiej im. Emilii Plater.

Od jesieni 1919 Rufina uczęszczała do Liceum im. Dąbrówki, gdzie szczególną rolę w jej edukacji odegrała nauczycielka chemii – Eufemia Mendlewska. Od 1925 do 1932 studiowała w Poznaniu chemię, a później podjęła pracę na Uniwersytecie Ludowym w Dalkach, gdzie nauczała języka polskiego, chemii, fizyki, śpiewu oraz grała na fisharmonii. Od 1933 była asystentką-wolontariuszką w Zakładzie Chemii Organicznej Uniwersytetu Poznańskiego. W 1936 obroniła doktorat (O nowych przekształceniach chinidyny pod wpływem kwasu siarkowego), otrzymując za niego srebrny medal macierzystej uczelni. Przed II wojną otrzymała od PAU nagrodę pieniężną.

Po wybuchu II wojny światowej została wysiedlona do Ostrowca Świętokrzyskiego, jednak w styczniu 1940 wróciła do Krakowa, gdzie podjęła pracę w fabryce chemicznej „Fluor”. Od jesieni nauczała chemii w Żeńskiej Szkole Handlowej, a następnie w Państwowej Szkole Chemicznej. W roku akademickim 1944/45 włączyła się w tajne nauczanie dla studentów farmacji i medycyny z UJ i Uniwersytet Ziem Zachodnich.

Wiosną 1945 wróciła do Poznania, gdzie uzyskała habilitację. W 1945-1946 prowadziła wykłady z chemii środków spożywczych. Od 1945 do 1948 była też zastępczynią profesora w Akademii Handlowej i kierowniczką Katedry i Zakładu Technologii i Towaroznawstwa tamże. W 1948 wyjechała na pobyt naukowy do Glasgow. W 1948 została kierowniczką Katedry Chemii Organicznej i Biologicznej Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Poznańskiego. W 1952 była prodziekanką tego wydziału, od 1952 do 1962 i w 1966 – dziekanką. W latach 1961–1965 była posłanką na Sejm PRL trzeciej kadencji, gdzie należała do Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej. W latach 1962-65 pełniła funkcję prorektorki ds. nauki, przez wiele lat zasiadała w Senacie Akademii Medycznej.

Od 1948 była profesorką nadzwyczajną, a od 1966 – zwyczajną. W 1976 przeszła na emeryturę. Jest pochowana na Cmentarzu Junikowskim.

Rufinę Ludwiczak do akcji #GigantkiNauki zgłosiła Joanna.

Skip to content