Olga Pazdro

Profesorka, wybitna geolożka ze specjalizacją w dziedzinie mikropaleontologii.

Urodzona 8 czerwca 1905 roku w Jaśle, Olga Pazdro (z d. Warchałowska) od czasów wczesnej młodości żywo interesowała się geologią. W 1928 roku ukończyła studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie trzy lata później obroniła doktorat poświęcony zagadnieniu budowy geologicznej okolic Dukli i Żmigrodu. Jeszcze w trakcie studiów odbyła kurs geologiczny u profesora Maurice’a Lugeona w Lozannie. Przed wybuchem drugiej wojny światowej krótko pracowała jako wolontariuszka na Uniwersytecie Lwowskim. W latach 30. brała udział w zorganizowanej przez Francuskie Towarzystwo Geologiczne wyprawie do Maroka.

Po wojnie została zatrudniona na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie oraz Uniwersytecie Jagiellońskim. To umożliwiło jej dalsze rozwijanie zainteresowań w zakresie mikropaleontologii, które zaczęły się jeszcze w czasie jej wolontariatu we Lwowie. Na szczególną uwagę zasługują jej studia nad systematyką otwornic, które umożliwiły m.in. stworzenie chronologii otwornic wezulu. Pionierski wkład Pazdro w rozwój geologii w Polsce obejmuje wprowadzenie nowatorskich metod badań mikropaleontologicznych (w tym metod matematycznych), umożliwiających dokładniejsze zdefiniowanie gatunków i prowadzenie analiz ich zmienności. Po wyprowadzce z Krakowa pracowała na Politechnice Gdańskiej oraz Szkole Inżynierskiej w Gdańsku, a następnie w Państwowej Szkole Pedagogicznej. W Gdańsku aktywnie uczestniczyła w życiu naukowym oraz politycznym, wchodząc w skład Miejskiej Rady Narodowej.

W 1956 roku Olga Pazdro uzyskała habilitację i przeniosła się do Warszawy, gdzie rozpoczęła pracę w Instytucie Geologicznym Polskiej Akademii Nauk. Tam też w roku 1963 objęła kierownictwo nad Pracownią Mikropaleontologiczną. Sześć lat później została mianowana profesorką nadzwyczajną (nie podjęła starań o uzyskanie profesury zwyczajnej). Zmarła w Warszawie 16 czerwca 1984 roku. Została pochowana na warszawskim Cmentarzu Północnym.

Autorka nekrologu Olgi Pazdro, Krystyna Pożaryska, opisuje ją w następujący sposób: „Olga Pazdro jako człowiek była osobą wyjątkową. Cechowała ją wielka dobroć, rzetelność w pracy i w postępowaniu, wielka życzliwość dla otoczenia. W szczególności mikropaleontolodzy mieli w niej wielkiego przyjaciela. Nie odmawiała nigdy nikomu pomocy i zawsze znajdowała dla każdego czas. (…) Cieszyła się autorytetem sięgającym daleko poza granice Polski. Prowadziła korespondencję z kilkudziesięcioma ośrodkami naukowymi gromadząc kolekcje porównawcze i dzieląc się wynikami. Przy tym wszystkim była osobą niezwykle kulturalną i nader skromną, nigdy sobie nie przypisywała zasług”.

Olgę Pazdro do akcji #GigantkiNauki zgłosiła Joanna.

Skip to content