Maria Grzegorzewska

Urodzona w 1888 roku – twórczyni pedagogiki specjalnej w Polsce.

Po uzyskaniu doktoratu z filozofii na Sorbonie, zdecydowała się poświęcić pracy z osobami z niepełnosprawnościami. Zajęła się organizacją szkół specjalnych oraz przygotowywała nauczycieli i wychowawców do pracy w nich. Założyła Państwowy Instytut Pedagogiki Specjalnej i była jego dyrektorką. Funkcję tę pełniła do końca życia, kierując się hasłem Instytutu: „Nie ma kaleki – jest człowiek”. Opracowała metodę rewalidacyjną i spopularyzowała ją. Nauczyciele studiujący w Instytucie mieli już za sobą pracę w zawodzie nauczyciela, a do pracy magisterskiej badali dane problemy (łączenie teorii z praktyką). W kadrze nauczycielskiej PIN znalazł się między innymi Janusz Korczak. 

II Wojna Światowa nie stanęła na drodze jej działaniom – dołączyła do tajnego nauczania i mimo chorego serca nieustannie pracowała nad kształceniem nauczycieli. Co więcej – kolportowała broń, udzielała pomocy Żydom czy wreszcie – jako sanitariuszka brała udział w Powstaniu Warszawskim. Powstanie to także czas, gdy spłonął jej dom oraz prace wielu jej uczniów i uczennice, a także jej twórczość – dzieł tych nie udało się odtworzyć. 

Po wojnie wróciła do problemu edukacji nauczycielskiej w trzech cyklach „Listów do młodego nauczyciela” (cele zawodu nauczyciela i społeczne znaczenie jego pracy). Kierowała też Instytutem Pedagogiki Specjalnej, a w latach 1958 – 1950 była profesorką w Katedrze Pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Warszawskiego – pierwszej uniwersyteckiej katedrze pedagogiki specjalnej w Polsce, którą stworzono dla niej i na której udało jej się zorganizować możliwość uzyskania tytułu magistry. Zmarła 7 maja 1967 roku na atak serca – pochowano ją na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Marię Grzegorzewską do akcji #GigantkiNauki zgłosiła Ewa.

Skip to content