Maria Cunitz

Poliglotka, emancypantka, astronomka.

(1610–1664)

„Nowe, od dawna oczekiwane, łatwe astronomiczne tabele, dzięki którym ustala się biegi planet według długości, szerokości i innych danych dla wszystkich minionych, obecnych i przyszłych terminów” – napisała  ta jedna z pierwszych na świecie astronomek we wstępie do swojego wielkiego dzieła „Urania propitia” wydanego w 1650 roku. Maria Cunitz urodziła się 29 maja 1610 w Wołowie jako najstarsza córka z trojga dzieci Marii Schultz i dr. Henryka Cunitza. Kiedy miała trzy lata, rodzina przeniosła się do  Świdnicy.

To tata zaraził małą Marię miłością do nauki i obserwacji nieba. Astronomia stała się jej wielką pasją. Maria prowadziła niecodzienny tryb życia, który nie wszystkim się podobał – obserwowała niebo w nocy, a spała w dzień. Podobno wielokrotnie musiała się tłumaczyć, że nie znaczy to, że nie wywiązuje się ze swoich powinności jako żona, matka i żarliwa chrześcijanka. Mówiła siedmioma językami: niemieckim, włoskim, francuskim, polskim, łaciną, greką i hebrajskim.

„Urania propitia”, czyli „Astronomia przyjazna” została napisana przez Marię po łacinie (dla uczonych) i po niemiecku (dla zwykłych ludzi interesujących się astronomią). Badaczka nie tylko zawarła w niej nowe tablice astronomiczne, tzw. efemerydy, ale też skorygowała wcześniejsze obliczenia Jana Keplera.

Na jej cześć nazwano jeden z kraterów uderzeniowych na Wenus „Cunitz”, a także jedną z planetoid „Maria Cunitia”. W 2008 roku gimnazjum w Świdnicy otrzymało jej imię, zaś w pobliżu wciąż istniejącego domu „Pod Złotym Chłopkiem” gdzie mieszkała i prowadziła swoje obserwacje stanął jej pomnik.

Marię Cunitz do akcji #GigantkiNauki zgłosiła  Barbarę. Biogram opracowany przez członkinie Fundacji im. Julii Woykowskiej.

Skip to content