Łucja Charewicz

Uczona, historyczka, działaczka społeczna, popularyzatorka nauki. Specjalizowała się w historii miast, głównie Lwowa.

Uczona, historyczka, działaczka społeczna, popularyzatorka nauki. Urodziła się w roku 1897 Cieszanowie, zaś zmarła w obozie koncentracyjnym w Auschwitz dnia 17 grudnia 1943 roku.  Była autorką licznych książek, specjalizowała się w historii miast – głównie Lwowa. Pochodziła z patriotycznej, wykształconej rodziny. Jej ojciec był prawnikiem, zaś dziadek od strony matki brał udział w powstaniu listopadowym (1831–1832).

Otrzymała edukację, uczęszczając do prywatnego gimnazjum żeńskiego, po czym podjęła studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie jako studentka Fakultetu Filozoficznego. Uczęszczała na seminaria dotyczące historii społecznej i gospodarczej oraz z historii średniowiecznej kultury oraz historii miast. Łucja znała wiele języków obcych: ukraiński, francuski, rosyjski, niemiecki; jako studentka historii musiała opanować również grekę i łacinę.

W 1924 r. uzyskała tytuł doktora. Jej praca, pisana pod kierownictwem profesora Jana Ptaśnika, nosiła tytuł „Handel Lwowa w XV wieku”. Wydano ją później jako książkę, która została przetłumaczona na język niemiecki. Uzyskała stypendium na roczny pobyt we Francji, uzupełniając swoją wiedzę na uniwersytecie w Sorbonie. Dzięki zgromadzonym tam materiałom wydała kolejne dwie książki mówiące o historii francuskich miast. W tym samym czasie zaczęła również pełnić funkcję sekretarza redakcji czasopisma wydawanego przez Polskie Towarzystwo Historyczne. Zasiadała również w zarządzie tej organizacji pełniąc swoją funkcję nieustannie do 1939 roku.

Po zakończeniu działalności na uniwersytecie, w 1937 roku została pierwszą kobietą, która piastowała stanowisko kustosza w Muzeum Historycznym miasta Lwowa. Za zasługi w pracy naukowej została odznaczona Srebrnym Laurem Akademickim przez Polską Akademię Literatury. Odznaczenie to przyznawane było za wybitną działalność literacką. Była członkinią zarządu Polskiego Towarzystwa Historycznego, a także wieloletnią sekretarz redakcji „Kwartalnika Historycznego”.

Dnia 21 stycznia 1937 r. Charewiczowa zdobyła tytuł doktor habilitowanej z zakresu historii miast oraz ich kultury. W 1940 r. przeprowadziła się z Lwowa do Warszawy, żeby prowadzić działalność konspiracyjną. Uczestniczyła w nauczaniu historii, dzięki czemu budowała morale pod okupacją. W lipcu 1943 r. została złapana i osadzona na Pawiaku, po czym przetransportowana do obozu, gdzie po paru miesiącach zmarła, chorując na tyfus.

Łucję Charewicz do akcji #GigantkiNauki zgłosiła Kamila.

Skip to content